Maastricht had geen oog voor buurgemeenten
Dat leidde er uiteindelijk toe dat de buren weigerden mee te werken aan dit spreidingsbeleid, omdat Maastricht ze er niet van kon overtuigen dat ze er zelf ook voordeel bij hadden. Dat blijkt uit een woensdag gepresenteerd rapport van de Maastrichtse Rekenkamer over het spreidingsbeleid coffeeshops.
De Rekenkamer onderzocht met name de verhouding tussen Eijsden en Maastricht in dit dossier. Maastricht bleef bij zijn pogingen om de shops uit het stadscentrum te bannen en aan de gemeentegrenzen te concentreren, vasthouden aan het eigen gelijk. En dat terwijl de weerstand van de buurgemeenten toenam. Dat leidde in 2007 tot een persbericht van de gemeente Eijsden waarin burgemeester Gerd Leers werd afgeschilderd als een verwend jongetje dat zijn zin niet krijgt en blijft zeuren en drammen.
Maastricht met als boegbeeld burgemeester Leers voorop stelde zich sinds 2005 op als gidsstad en pionier bij de aanpak van de drugsproblematiek. Maar volgens Rekenkamerlid Jan-Willem van Giessen moesten de buren steeds vaker nieuws over de plannen uit de media vernemen. Dat zette kwaad bloed.
Bovendien hebben Leers en de gemeente Maastricht volgens de Rekenkamer niet overtuigend aangetoond dat spreiding van coffeeshops tot een daling van de overlast leidt. Ook stelde Maastricht zich in het overleg met Eijsden terughoudend op bij het aandragen van alternatieven, zoals repressief optreden of sluiten van coffeeshops. 'Maastricht heeft nooit willen erkennen dat Eijsden en Maastricht tegengestelde belangen hebben', staat in het rapport.
In een eerste reactie erkennen burgemeester en wethouders van Maastricht dat de communicatie met Eijsden beter had gekund. Anderzijds geeft Eijsden de buurstad geen kans om te bewijzen dat spreiden van shops wel in beider belang is, aldus het college.
